44. Een verrader spelen, dat ga ik vandaag leren

“Ik ben je website steeds aan het refreshen maar er komen geen verhaaltjes meer bij,” appt H.

Oké, oké, oké, oké. Ik moet de fans niet laten wachten! Hier is er alweer één!

Ik had het even druk. Vandaag staat er een repetitie gepland, de afgelopen dagen was ik druk met me daarop voorbereiden (in combinatie met een peuter wier peuterspeelzaal nog steeds dicht was dankzij C.).

Af en toe stelde ik dat voorbereiden even uit, bijvoorbeeld met het schrijven van onderstaande:

Ik ben een script uit m’n hoofd aan het leren.

Herstel.

Ik moet een script uit m’n hoofd leren, dus zit ik op de bank met het script naast me en m’n laptop op m’n schoot dit blogje te typen.

Het uitstellen van m’n werk doet me erg nostalgisch aan m’n studententijd denken waarin ik alles altijd uitstelde.

Het is ook erg logisch: ik ben bang om te beginnen, want ik ben bang dat ik te laat begonnen ben dus begin ik er nog maar even niet aan.

Het moment dat ik teksten uit m’n hoofd moet leren is ook altijd het moment dat ik ineens zoveel zin krijg om al het rondslingerende speelgoed van m’n dochter op te ruimen.

Ik dacht nog even: hè, waarom wil ik dat nu ineens zo graag doen? Dat vind ik vaak zo’n vervelend klusje.

En toen: o ja, omdat dat toch net wat minder vervelend is dan zinnetjes stampen.

Vriendin L. logeerde hier een tijdje terug. Ik had de dochter op bed gebracht, kwam beneden, begon de duplo op te ruimen en liet het daarna met een zucht allemaal uit m’n handen vallen en plofte in een stoel. L. lachte en zei “Laat je het ook wel eens allemaal liggen, en dat jullie ’s ochtends beneden komen en dat je kind dan helemaal verbaasd is dat al haar speelgoed er nog ligt?”
Ik begreep de vraag niet.
Sindsdien denk ik niet alleen meer “was het niet beter geweest als ik dit even had opgeruimd?” als ik ’s avonds nog een blik in de woonkamer werp voor ik naar bed ga. Nu denk ik ook: “En wat schattig dat L. denkt dat ik dat elke avond doe.”

Schone schijn spelen, ik ben er goed in (tenzij ik mezelf verraad in blogjes als deze).

Een verrader spelen, dat ga ik vandaag in de repetitie leren.

Ik mag de slechterik Haman spelen in de musical Esther van de Vliegende Speeldoos. Met die theatergroep rijden we – corona volente – naar je school of je kerk, leren daar in één dag alle kinderen een rol aan en staan ’s avonds met hen op het podium te spelen en te zingen in een muziektheaterstuk op basis van een bijbelverhaal.

Leuk hè?

Ja.

Ja!

Maar man, dat leren van die teksten…

Gelukkig ben ik ondanks alles toch op tijd begonnen.

Gistermiddag was ik best tevreden met hoever ik gekomen was alles in m’n hoofd te krijgen. Ik las nog even het mailtje door over de planning.

“We beginnen met de liedjes,” las ik.

Wacht.

De liedjes!

De l i e d j e s!

Hoe kan ik nou – in de voorbereiding op een m u s i c a l – de líedjes vergeten?!

Oh jongens.

Wat een verschrikkelijk fantastisch vak heb ik toch.

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s