36. Ongemakkelijk: glazenwassers

Als ik de deur niet uithoef vind ik het erg lastig de motivatie te vinden om te zorgen dat ik er toonbaar uitzie. Dat zijn van die dagen dat ik me het liefst onder de deken verstop als de deurbel gaat. Dat doe ik nooit, want degene die aanbelt had me vast al zien zitten, en nog gênanter dan de deur open doen met een letterlijke out-of-bed-look is doen alsof je niet thuis bent terwijl degene voor de deur je door het raam op je bank ziet zitten onder een lap stof.

Ik dacht vanmorgen: als ik m’n leven op orde heb, zou ik elke ochtend m’n haar doen.

Vanmiddag dacht ik: ik hoef daar niet persé op te wachten en kan ook nu vast m’n haar doen.

Dat deed ik. Terwijl ik het laatste speldje in m’n knoet stak ging de deurbel.

Nou.

Het kan verkeren.

Ik was er helemaal klaar voor om zonder ongemak de deur open te doen.

Tot ik zag wie er op me stond te wachten.

De glazenwasser.

Is er iets ongemakkelijker dan een man die om de paar weken op een willekeurig tijdstip aanbelt om al je ramen te gaan wassen, terwijl je zelf thuis bent en achter die ramen probeert te doen alsof er niets aan de hand is?

Ja. Het kan nog ongemakkelijker, dat overkwam me de vorige keer. Toen ik te weinig betaalde en hij later terugkwam omdat z’n baas vijf euro miste.

Ik wilde het niet ingewikkelder maken dan nodig, dus heb ik m’n gedachten voor me gehouden.

Zoals: Het regent pijpenstelen, heeft het dan wel zin? En: Ik heb het idee dat jullie altijd de bovenste verdieping overslaan, maar ik heb geen zin om het te controleren want als ik gelijk heb moet ik jullie daar mee confronteren.

Tien jaar geleden zei ik tegen m’n toenmalige glazenwasser dat ik dacht dat hij het niet helemaal goed gedaan had. Hij dacht van wel. Hij klom z’n ladder weer op en controleerde z’n werk van de buitenkant, terwijl ik vanaf de binnenkant de viezigheid aanwees. Hij had gelijk. Hij had m’n ramen zo goed gewassen dat je eindelijk zag hoe vies ze eigenlijk waren van de binnenkant.

Sindsdien: geen commentaar meer geven, gewoon het ongemak uitzitten en daar na afloop genoeg geld voor betalen. En dan even opgelucht zijn dat ik het weer overleefd heb. En nog maar even niet denken dat ze over een paar maanden weer voor de deur staan.

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s